هذیون
آتش گرفته ام گر از خودم بلندتر قد می کشد
شعله هایی لخت
روی عریانگی ام زبانه می زند
خیسیده از چشمانم دود می کشی آه، همه چیز را دودکش ها
سیاه به خوردم دادند
سوزشی افتاده روی خودخوره گی هایی ذره ذره می جوند
دندانهایم را
گرمای تو روی خطوط پیشانی ام همینطور بالا می رود
و پاشویه هایی که روز قلبم گذاشت
دمای دستم به تنت نمی رسد
لرزمی پیچدم در خودسوزی دستهایی شعله می گیرم
انگشتهایم مچاله در حرار تنت
بیرون می پاشدم گدازه هایی از سوراخ سمبه هایی گداخته می داختم
باز کرده ام
دهن روی تاول های آبله اینچنین برآمده
برآمدگی های تنت هنوز از حرارتم پایین نیامده
هذیان می کشد زبان به زبانه ام از زیر آتشی در خود فروخورده ام
خاکستری لایه لایه گرفته مانده بجا از تمامی دارو ندارمت
به ایوان می روم
وانگشت کشیده بر ناتمامی ام
دوده می شوی
+ "رضا" کردبچه
+ من که گفتم پیشم نیا تو تنم کوره روشن کردن می سوزی، من که گفتم هذیون می گم، گفتم نیا دیدی چی شد :(