بی سرزمین تر از باد

سالنهای پیچ در پیچ دانشگاه ، سکوت حکم می راند ، اینجا تنها نمره است که برروی برد فریاد می کشد. کاش برای آمدن اساتید گرام برنامه ای بود تا این سنگفرش راهروها بار سنگین قدم های منتظر دانشجویان را متحمل نشوند.

دستگیره ی اتاق استاد هنوز ناله سر می دهد که استاد نیست ، در این اوضاع وقتی شبکه هم قطع باشد که نتوانی کتاب از کتابخانه بگیری چرا سایت را می بندند؟

وقتی ماه رمضان است این بوفه چرا تعطیل است؟

نمازخانه چرا فقط ساعت اذان باز است؟

تلفن های دانشگاه هم همه از سرویس خارج اند.

تنها چیزی که همیشه نفس می کشد گربه های دانشگاهند که آنها نیز این روزها از بی غذایی چه زجری می کشند ...