بی سرزمین تر از باد

CAHNCE MEEETING

By: Conrad Aiken (1889-1973)

N the mazes of loitering people, the watchful and furtive,

The shadows of tree-trunks and shadows of leaves,

In the drowse of the sunlight, among the low voices,

I suddenly face you,

Your dark eyes return for a space from her who is with you,

They shine into mine with a sunlit desire,

They say an ' I Love you, what star do you live on?'

They smile and then darken,

And silent, I answer ' you too—I have know you,--I love you!—'

And the shadows of tree-trunks and shadows of leaves

Interlace with low voices and footsteps and sunlight

To divide us forever.

در هزارتوی مردم سرگردان هشیار و پنهان

سایه ی درختان و سایه ی برگها

در نیم خواب زیر نور آفتاب ، در میان صداهای آهسته

من ناگهان با تو روبه رو می شوم

چشمان تیره تو برمی گردند برای فضایی از او که با توست.

برق می زنند در چشمان من با شوقی آفتابی

می گویند: تو را دوست دارم، در کدام ستاره زندگی می کنی؟

و می خندند و تاریک می شوند

و سکوت، من جواب می دهم "تو نیز ، تورا شناخته ام ، دوستت دارم"

و سایه های درختان و سایه های برگها

با صداهای آهسته و صدای پا و نور آفتاب در هم می آمیزند

تا ما را برای همیشه از هم جدا کنند.